Tussen verleden en toekomst
Deel 11
Bezoek aan mama
Zoals afgesproken gaan ze eerst samen lunchen en de jongen geniet van de aandacht en genegenheid die hij van de twee volwassen mensen tegenover hem krijgt. Hij klets honderduit over van alles en nog wat en Julie merkt dat hij iets van zijn ernstige blik verliest.
‘Zullen we dan nu naar mama gaan,’ vraagt hij na de lunch.
‘Dat is goed,’ antwoordt Andreas. ‘Ik ga even de rekening betalen en dan vertrekken we.’
Intussen trekken Julie en Andy hun winterjassen weer aan en vraagt Julie: ‘Vond je het fijn, zo even samen?’
Andy knikt en kruipt tegen haar aan en zij verbergt haar gezicht in zijn donkere krullen. ‘Misschien moeten we dit wat vaker doen,’ fluistert ze. Liefdevol kijkt de jongen haar aan en geeft haar een dikke knuffel. Andreas observeert het tweetal en voelt een genegenheid opkomen, waarvan hij dacht deze kwijt te zijn geraakt. ‘We kunnen gaan,’ zegt hij en gezamenlijk lopen ze het intieme restaurantje uit.
Andreas parkeert zijn auto zo dicht mogelijk bij het kerkhof en dan lopen ze richting de ingang.
‘Kom Andy, we gaan eerst naar het bloemenstalletje. Daar zoek je het mooiste boeket uit wat ze hebben of je stelt zelf een mooi boeket samen.’
‘Mag dat tante Julie, mag ik het zelf samenstellen?’
‘Ja dat mag.’
Andy kijkt onderzoekend naar de bloemen en weet precies wat hij wil hebben. Rode en gele rozen, gipskruid, twee takken Lelies en wat groen. ‘Dit zijn de bloemen die mama altijd zo mooi vond,’ verklaart hij en vragend kijkt hij zijn vader aan die hem goedkeurend toeknikt.
‘Je hebt gelijk, deze vond ze inderdaad mooi.’
‘Wilt u er een boeket van maken,’ vraagt Julie aan de verkoper?
‘Met alle liefde,’ antwoordt de man.
Julie betaalt de man en geeft hem iets extra’s voor zijn geweldige service. Ze geeft het boeket aan Andy die trots voor hen uitloopt.
‘Ik wou dat ik eerder geweten had dat de jongen zoveel moeite had met deze dagen,’ fluistert Andreas Julie toe.
‘Andreas, vergeet niet dat er de komende week nog een paar moeilijke dagen voor de jongen aankomen. Nicky is wat jonger en heeft dit waarschijnlijk niet zo in de gaten, maar Andy is een denkertje.’
‘Ik beloof je dat ik hem wat extra aandacht zal geven en op hem zal letten.’
‘We zijn er,’ horen ze Andy roepen.
Als ze bij het graf aankomen ruimen zij eerst alle oude planten en bloemen op. Even blijft Julie staan en kijkt naar Andreas en Andy, die druk bezig zijn. Langzaam verwijdert ze zich een beetje van hen, net zoals ze altijd doet als Elsje het graf van haar mama bezoekt. Andreas vult de grote vaas met water en geeft deze aan Andy die de bloemen er keurig in schikt. In tussen praat hij met zijn moeder alsof ze voor hem staat en de bloemen liefdevol in ontvangst neemt. ‘Zijn ze niet mooi, mam. Ik heb ze helemaal zelf mogen uitkiezen en papa en ik hebben alles weer netjes opgeruimd hier. Je hoeft je geen zorgen om ons te maken hoor, want tante Julie zorgt heel goed voor ons. Papa en opa zijn ook heel lief en ome Ferdy is voor een paar dagen bij ons op bezoek, maar die gaat wel weer heel snel terug naar New York met zijn vrouw.’ Dan begint hij te fluisteren en zegt: ‘Die vrouw vind ik niet zo leuk, maar dat geeft niet ze gaan toch weer snel weg. Maar het is wel jammer dat ze oom Ferdy meeneemt. Met Nicky en Elsje gaat het ook heel goed.’
Dan valt het stil en veegt hij een traan van zijn wang. Andreas loopt naar hem toe en neemt hem in zijn armen. ‘Sorry pap, ik wil niet huilen, maar het komt vanzelf.’
‘Dat geeft niet knul, ook ik moet wel eens huilen.’
‘Echt waar, wanneer dan?’
‘Lieverd dat doet er niet toe, maar het is echt waar.’
‘Oh…,’ is het enige wat hij nog uitbrengt en kijkt dan naar Julie die nog steeds wat afzijdig staat. Dan kijkt hij naar het boeket in de vaas en haalt er een rode roos uit. ‘Dit vindt mama vast niet erg,’ fluistert hij zijn vader toe. Dan loopt hij naar Julie en geeft haar een kus. ‘Dank je wel tante Julie, deze is voor jou.’
Liefdevol pakt ze de roos aan en plots vloeien de tranen over haar wangen. ‘Niet huilen tante Julie.’
‘Lieverd ik huil om dit lieve gebaar van jou. Dank je wel,’ fluistert ze door haar tranen heen en knuffelt de jongen die haar zo dierbaar is geworden.
‘Ik denk dat het tijd is om naar huis te gaan,’ oppert Andreas.
‘Ja, dat denk ik ook,’ antwoordt Andy volwassen.
Samen lopen ze naar de uitgang. Andy loopt in het midden met in de ene hand de hand van Andreas en de andere hand die van Julie.
Thuis treffen ze Ferdy en zijn vrouw in de keuken aan en Julie staat voor het eerst tegenover de vrouw die in principe haar rivale zou moeten zijn. Wat is ze mooi en statig, gaat het door haar heen en ze begrijpt waarom Ferdy voor haar gevallen is. Fier loopt ze op haar af en strekt haar hand uit. ‘Jij moet Olivia zijn?’
‘Ja,’ antwoordt de vrouw. ‘En jij bent Julie. Aangenaam, hoe maak je het?’
‘Prima, dank je,’ antwoordt Julie koel omdat ze de houding en de toon van de vrouw heel onaangenaam vindt, en ze begrijpt nu wat de kinderen bedoelen. Ferdy…, Ferdy…, denkt ze.
‘Ik neem aan dat jullie je nog moeten verkleden voordat we uiteten gaan,’ vraagt Olivia afstandelijk en daarbij kijkt ze Andreas, Andy en Nicky aan.
Julie heeft in de gaten dat zij, Elsje en haar vader overbodige ballast zijn en dat ze op dit moment niet gewenst zijn. Ze richt zich tot haar vader en zegt: ‘Pa…, dank u voor het oppassen. Zullen we weer naar huis gaan dan kan ik aan het eten beginnen.’
‘Ja schat, ik ben zover,’ antwoordt hij en geeft haar in het geheim een knipoog.
Julie richt zich tot Andreas en zegt: ‘Dank je de fijne vanmiddag. Ik wilde je nog even vragen of ik, samen met Frank, de kinderen volgende week 2 dagen kan meenemen naar de Efteling. Heb je daar bezwaar tegen?’
Ze ziet zijn ogen donker worden en alle genegenheid ze vanmiddag hadden opgebouwd, lijkt bij deze ene vraag weer teniet te gaan. Intussen roepen de kinderen blij: ‘Ja pap, mag dat,’ en dus kan hij niet anders dan zijn toestemming geven voor het uitje. ‘Prima,’ moppert hij.
Julie, haar vader en Elsje vertrekken naar hun eigen huis en beide volwassenen vermoeden dat er deze week niet veel gezelligheid zal heersen in huize Van Zadelen, ten minste niet zolang Olivia daar zal logeren.
Op oudejaarsdag is het een drukte van jewelste in huize Van Zadelen. Julian is zoals gewoonlijk op oudejaarsdag druk in de weer met de voorbereidingen voor het bakken van de oliebollen. Tot teleurstelling van de kinderen moest Andreas voor een paar uur naar Amsterdam omdat één van zijn medewerkers naar het ziekenhuis moet voor een onderzoek, dus was hij genoodzaakt om naar de galerie te gaan. Ferdy en Olivia waren door kennissen uitgenodigd om daar oudejaarsdag door te brengen en ondanks dat Ferdy daar niet zo veel zin in had, had Olivia erop gestaan dat zij de uitnodiging moesten aannemen. Dat oom Ferdy er dit jaar niet bij zou zijn vonden de kinderen teleurstellend. Julie en de kinderen vermaken zich opperbest in de keuken en terwijl opa begint met het bakken van de oliebollen, zijn zij bezig om koekjes te bakken. Al hun creativiteit stoppen ze in het bakken van de koekjes en daarna maken ze samen de boel weer schoon. Want inmiddels is de vloer bezaaid met een dikke laag meel.
Ze bedenken bekende liedjes, die ze leuk vinden en die worden dan ook samen luidkeels gezongen.
Julian kijkt het viertal glimlachend aan en hij kan zich niet herinneren dat er ooit, in dit huis met zoveel plezier is schoongemaakt. De middag gaat snel voorbij en voordat ze er erg in hebben komt Andreas het erf op rijden en als hij binnenkomt vallen de kinderen hem om zijn nek.
‘Pap…, we hebben koekjes gebakken en heel veel gelachen,’ roept Andy.
Andreas kijkt de andere verbaast aan. ‘Dat is echt waar hoor, papa Andreas,’ roept Elsje die hem voor het eerst zo noemt. Trots kijkt hij de kleine meid aan en aait haar over haar bol.
‘Nou, die wil ik dan wel eens even proeven,’ bietst Andreas in de hoop er één te krijgen.
‘Nou nee…, daar beginnen we niet aan. We gaan bijna eten,’ antwoordt Nicky volwassen.
De volwassenen schieten in de lach en dan stelt Andreas voor om dan maar snel iets te gaan eten.
‘Als jullie je nu snel gaan omkleden dan gaan we uit eten. Jullie mogen zeggen wat en waar.’
‘Macdonalds,’ roepen drie kinderen tegelijk.
‘Tja…, dat had ik kunnen verwachten. Nou goed dan, omdat jullie zo hard gewerkt hebben gaan we naar Macdonalds. Hopelijk zijn opa en Julie het met jullie eens.’
‘Ik lust voor deze ene keer wel een hamburger,’ zegt opa. ‘En jij Julie?’
‘Op dit moment lust ik alles, zolang ik het maar niet zelf hoeft klaar te maken,’ antwoordt ze glimlachend.
Nadat ze bij Macdonalds zijn geweest doen ze met het gezin nog wat spelletjes en smullen ze van de oliebollen en de hartige hapjes. De koekjes worden bewaard voor de volgende dag.
Als het bijna twaalf uur is maakt Andreas een fles champagne voor de volwassenen open en voor de kinderen, net als vorig jaar, kinderchampagne. Het aftellen begint en om twaalf uur wensen ze elkaar een gelukkig nieuwjaar. Dan gaan ze met de kinderen naar buiten waar Andreas het vuurwerk afsteekt.
Van een afstand kijkt Julie toe hoe de kinderen genieten van het vuurwerk en dan blijft haar blik op Andreas rusten. De gehele avond was hij ontspannen geweest en het leek er zelfs op dat hij gelukkig was. Zou hij haar vandaag ontmoet hebben, vraagt ze zich af? Is hij daarom zo opgeruimd? Ze merkt dat er een vreemd gevoel in haar komt boven borrelen. Een gevoel dat ze zich goed kan herinneren. Het is in ieder geval geen fijn gevoel en ze vraagt zich af of het geluk ooit haar kant op zou komen waaien.
Aan het eind van de volgende dag vertrekken Ferdy en Olivia weer naar New York. De kinderen kruipen dicht tegen hem aan en geven hem een stevige knuffel. Van Olivia wordt minder enthousiast afscheid genomen, maar dat is ook grotendeels haar eigen aandeel. Ze is erg afstandelijk naar de kinderen toe en laat duidelijk merken dat zij niets van kinderen moet hebben. Julian wenst Ferdy goede reis en vraagt hem snel weer eens op bezoek te komen. Hij pakt hem even stevig beet en klopt hem op zijn schouders. Julie merkt dat Ferdy volschiet en dat de tranen gevaarlijk op de oppervlakte liggen. Olivia geeft Julian keurig een hand en zegt: ‘Ik vond het zeer aangenaam om u te leren kennen.’
‘Dat is wederzijds,’ antwoordt Julian formeel.
Andreas legt zijn hand op de rug van Julie, die de warmte van zijn hand door haar rug voelt stromen.
‘Julie en ik lopen even met jullie mee naar buiten, ik hoor dat de taxi al is gearriveerd.’
Buiten neemt hij afscheid van zijn broer en schoonzus en dan is het aan Julie om afscheid te nemen van het echtpaar.
Ze geeft Olivia een hand en wenst haar goede reis en tot ziens. Opnieuw kijkt Olivia haar afkeurend aan, maar Julie geeft geen krimp en richt zich tot Ferdy.
‘Het ga je goed Ferdy en pas goed op jezelf. Succes is mooi, maar je betaalt er soms een hoge prijs voor,’ fluistert ze zacht zodat haar raad door de andere niet gehoord kan worden.
‘Dank je schat, ik beloof je dat ik ervoor zal waken. Mocht het me ooit te veel worden dan hoop ik dat ik mezelf op tijd kan terugfluiten. Al zal dat moeilijk zijn om dat mijn engelbewaarder zich hier bevindt en niet daar,’ gapt hij vrolijk. Even neemt hij haar in zijn armen en kust haar vaarwel.
Dan stapt het stel in de auto en rijdt het erf af.
‘Gaat het,’ vraagt Andreas bezorgt.
‘Ja, het is goed zo. Onze liefde is verledentijd, maak je maar geen zorgen.’
Dan lopen ze samen naar binnen en opnieuw voelt ze de druk van zijn hand op haar rug.
De Efteling
‘Daar komt ome Frank, roept Nicky die al minstens een half uur voor het raam staat om Frank te kunnen begroeten. Andy en Elsje rennen naar de voordeur en begroeten Frank uitbundig.
‘Nou…, nou…, waar heb ik deze begroeting aan verdient,’ reageert Frank en loopt met het drietal naar binnen.
Julie komt de hal inlopen en begroet Frank die haar optilt en in de rondte draait. ‘Frank, alsjeblieft zet me neer. Ik word er draaierig van.’
‘Sorry, maar ik verheug me zo op deze twee dagen,’ antwoordt hij.
‘Jij bent nog erger dan de kinderen, malloot.’
Dan valt de blik van Frank op die van Andreas die hem verbaast staat aan te kijken.
‘Hallo Andreas,’ groet Frank hem en reikt hem zijn hand. ‘Sorry, voor de drukte die ik veroorzaak. Doorgaans ben ik wat minder enthousiast, maar ik geniet enorm van de uitjes met dit stel.’
‘Ik begrijp het,’ antwoordt Andreas. ‘Ik zal het maar als een compliment opvatten. Zulke schatten vind je niet aller dagen.’
‘Zeker niet,’ zegt Frank die de houding van Andreas merkwaardig vindt, maar dan krijgt hij in de gaten dat de blik van Andreas telkens op Julie gericht is.
‘Zijn jullie klaar om te vertrekken,’ vraagt hij?
Dat hoeft hij geen tweede keer te vragen want de kinderen staan al buiten met jas en al.
‘Ik zal jullie even helpen met de bagage,’ biedt Andreas aan.
Hij loopt met twee koffertjes naar de auto van Frank en zet ze in de kofferbak.
De kinderen zwaaien hem vanuit de auto gedag en Julie neemt voorin naast Frank plaats.
Andreas ziet de auto het erf afrijden en kijkt hen na tot dat ze uit het zicht verdwijnen.
‘Koffie,’ hoort hij achter zich vragen?
‘Graag pa,’ en loopt met zijn schoonvader mee naar de keuken.
Julian maakt een kop koffie voor hen beiden klaar en om zijn mond verschijnt een vermakelijke glimlach.
Frank parkeert de auto op het parkeerterrein van de Efteling en laad de bagage uit. Het vijftal loopt naar het hotel waar Frank een grote gezinskamer heeft gereserveerd en checkt in.
In de kamer kijken de kinderen hun ogen uit en rennen van het ene naar het andere bed. De presentjes die er voor de kinderen zijn klaargelegd worden met het grootste plezier in ontvangst genomen. Op de plattegrond wordt bekeken wat zij als eerste zullen gaan bekijken of beleven. Andy wil heel graag in de Baron, waar Nicky en Elsje nog te klein voor zijn, maar die willen heel graag naar de kleinere achtbaan waar zij wel in mogen. Frank stelt voor dat hij met Andy meegaat en dat Julie dan de kleintjes begeleid. Gelukkig is de rij nog niet zo lang en hoeven ze niet al te lang te wachten.
Na de lunch gaan ze met zijn alle naar de prachtige watershow met zijn vele lichteffecten en ze genieten van een reis door de droomvlucht met al zijn elfjes. Ook een bezoekje aan het oude sprookjesgedeelte wordt niet overgeslagen.
Aan het eind van de dag voelen ze hun buiken knorren en vertelt Frank dat hij voor het diner een tafel heeft gereserveerd bij Pinokkio’s pizza & pasta restaurant.
‘Pizza…, lekker,’ roepen de kinderen.
Het diner in het restaurant is een succes en ze genieten van de show dat tijdens het dineren wordt opgevoerd. Uiteindelijk zijn de kinderen moe en gaan ze terug naar het hotel.
Julie laat ze één voor één in bad gaan. Alle drie hebben ze een enorm plezier om de slaapmuts die zij als presentje hebben gekregen.
Ze laat de kinderen met haar mobiel nog even naar Andreas bellen. Vol trots vertellen ze hem wat zij deze dag hadden beleefd en Andreas luistert met veel plezier naar al hun verhalen.
‘Ik denk dat het zo langzamerhand tijd wordt dat jullie gaan slapen,’ oppert Julie. ‘Wens papa welterusten en dan snel naar jullie bedje dat geduldig op jullie staat te wachten.’
‘Welterusten papa,’ roepen de jongens. ‘Welterusten papa Andreas,’ fluistert Elsje en stuurt handkusjes naar hem, die net doet alsof hij ze opvangt. ‘Welterusten schatten, tot morgen.’
Ook Julie groet hem nog even en dan verbreekt ze de verbinding en brengt de kinderen naar bed.
Als ze slapen trekt Frank nog een flesje wijn open om te proosten op de geslaagde dag en uiteindelijk gaan ook zij moe, maar voldaan naar bed.
De volgende morgen wordt er tijdens het ontbijt overlegt naar welke attracties zij, voordat ze vanmiddag naar huis vertrekken, toe willen. Afgesproken wordt dat ze uiterlijk om vier uur uit het park zullen vertrekken. Julie besluit om Nicky en Elsje te begeleiden naar hetgeen ze nog willen doen en beleven. Frank neemt Andy onder zijn hoede omdat hij toegang heeft tot de wat grotere attracties en ze spreken af dat ze elkaar om half twee bij het restaurant zullen ontmoeten om iets te eten.
De partner
Andreas en zijn schoonvader zitten in de woonkamer aan de schaaktafel als er plots een auto het terrein op komt rijden. Verbaast kijkt Andreas op. ‘Ik dacht dat ze later thuis zouden komen?’
‘Dat zijn ze niet, het is een taxi,’ merkt Julian op.
Andreas loopt naar de voordeur en als hij deze open staat er een voor hem onbekende man voor zich.
Julian die achter hem is aangelopen, herkent de man en begroet hem hartelijk: ‘Larry, wat een verrassing. Kom verder. Andreas dit is Larry, de partner van Frank.’
‘De partner van…?’
‘De partner van Frank,’ lacht zijn schoonvader hem toe.
Larry begroet Frank en geeft hem een hand. ‘Fijn dat ik u eindelijk eens kan ontmoeten, ik heb al zoveel over uw gezin gehoord.’
‘Ja…,’ antwoordt Andreas die nog steeds niet goed begrijpt wat hem overkomt.
‘Ik wist niet dat Frank een partner had, maar hij heeft het ook niet zo vaak over zijn werk.’
Julian en Larry schieten beiden in de lach en dan verlost Larry Frank uit zijn lijden. ‘Frank is al jaren mijn liefdespartner,’ lacht hij.
‘Oh…, sorry. Dat wist ik niet,’ verontschuldigt Andreas zich.
‘Ja…, jongen. Al die zorgen die je om haar had, waren dus nergens voor nodig geweest als je wat duidelijker was geweest,’ zegt Julian.
‘Bedoelt u dat hij dacht dat Frank en Julie…,’ schatert Larry het uit.
‘Ja hoor…, het is goed met jullie. Ik hoop dat jullie deze grap nog even voor je kunt houden,’ antwoordt Andreas.
‘Our lips are sealed,’ lacht Larry.
Tegen zeven uur die avond parkeert Frank de auto voor het huis en uitgelaten rennen de kinderen naar hun vader die voor de voordeur staat. Het drietal kakelt door elkaar heen en Andreas kijkt ze glimlachend aan. ‘Het lijkt erop dat jullie het naar jullie zin hebben gehad,’ zegt hij.
‘Nou en of,’ roept Andy. ‘Zo gaaf, die Baron, zo gaaf.’
‘Nou de Max en Moris waren ook gaaf hoor,’ roept Nicky.
‘Ach wat, die is voor kleuters en moeders,’ antwoordt Andy.
‘Nou mam was helemaal niet bang hoor,’ verdedigt Elsje haar moeder.
‘Zullen we maar naar binnengaan, het is een beetje te koud om hierbuiten te blijven staan,’ oppert Julie.
Binnen begroeten ze opa en dan kijken ze verbaast naar die vreemde meneer die daar midden in de kamer staat. ‘Larry, je bent er al,’ roept Frank uitgelaten en loopt naar zijn partner en om helst hem.
Frank stelt hem de kinderen voor, die hem keurig een handje geven en dan loopt Larry naar Julie om ook haar te begroeten. ‘Hallo lieverd, dat is een tijd geleden.’
‘Hallo Larry, wat fijn om je weer eens te zien. Hoe gaat het?’
‘Prima, het was wat druk de afgelopen jaren, maar ik ben van plan om wat vaker nee te zeggen tegen sommige projecten en wat meer te gaan genieten.’
‘Weet je schat, dat is iets wat ik je zeker kan aanraden.’
‘Jij hebt ook een mooi gezin om je heen vergaard, zie ik,’ en hij ziet de vertwijfeling in haar ogen verschijnen en hij kan het niet laten om even een blik op Andreas te werpen, die zich snel omdraait.
De kinderen vinden dat ze lang genoeg stil hebben moeten zitten en beginnen opnieuw opgewonden te vertellen wat ze allemaal hebben gezien. Over één ding zijn ze het eens en dat was dat het een geslaagd uitje was.
Andreas vraagt of zij nog iets willen eten, maar daar hebben geen van alle trek in. ‘Oké, kan ik dan iets te drinken voor jullie inschenken?’
‘Ja…, lekker,’ roepen de kinderen. ‘Chocomelk.’
‘Geen chocomelk en geen cola vanavond, jullie stuiteren al genoeg.’
‘Jammer,’ antwoordt Nicky. ‘Dan maar wat anders.’
Andreas vraagt de volwassenen of zij nog iets wensen en zij stellen voor dat een kop koffie er wel in zou gaan. Andreas loopt naar de keuken en Julie stelt voor dat ze hem even helpt.
Zwijgend maakt Andreas vier cappuccino’s klaar en Julie schenkt voor de kinderen een glaasje sinas in. Zijdelings kijkt ze naar Andreas en vraagt zich af of er iets met hem aan de hand is.
‘Andreas, is er iets,’ vraagt ze bezorgt.
‘Nee…, hoe dat zo?’
‘Je bent zo stil en je hebt nog niets tegen me gezegd, heb ik iets verkeerds gedaan?’
Bedenkelijk kijkt hij haar aan en antwoordt: ‘Nee, maar ik wil straks wel even met je praten.’
‘Oh…,’ is het enige wat Julie antwoordt. In haar hoofd komen er wel honderd vragen bij haar boven drijven. Waarom zou hij me willen spreken? Zou hij me straks gaan vertellen dat hij besloten heeft om de kinderen en mij binnenkort aan zijn nieuwe liefde voor te stellen? De dagen waren zo fijn geweest, waarom moet dat op deze manier eindigen. Verslagen neemt ze de limonade voor de kinderen mee naar de kamer en gaat naast haar vader op de bank zitten. Julian kijkt haar bedenkelijk aan en even knipoogt hij naar haar, wat haar doet glimlachen. Je hebt gelijk pa, hoofd omhoog, wat er ook gebeurt, denkt ze.
Na een uurtje zijn de kinderen weer wat gekalmeerd en melden Frank en Larry dat het voor hen de hoogste tijd is om naar hun eigen huis te vertrekken.
Ze nemen hartelijk afscheid van de twee en Larry fluistert Andreas nog iets toe, waar ze beiden om moeten lachen. Ze worden uitgezwaaid door de hele familie en dan is het ook voor de kinderen de hoogste tijd om te gaan slapen. En deze keer gaan ze zonder tegensputteren naar bed. Julian neemt Elsje mee naar huis zodat ook zij, door opa naar haar bed kan worden gebracht.
Nou dat was het dan, gaat het door Julie heen. Vanaf nu zal alles hier in huis anders worden en zal ik mij meer en meer op de achtergrond moeten gaan houden.
‘Julie, wil je iets drinken,’ hoort ze Andreas vaag vragen?
‘Sorry, wat vroeg je?’
‘Ik vroeg of je iets wilde drinken?’
‘Nee, dank je.’
Het valt stil en het lijkt erop dat geen van beiden weet hoe ze het gesprek op gang moeten brengen.
‘Andreas, wanneer wil je haar aan ons gaan voorstellen?’
‘Voorstellen, wie bedoel je?’
‘Kom, maak er nu geen grapjes over. Je weet best wat ik bedoel. De vrouw waar je je hart aan hebt verloren.’
‘Oh…, die. Die hoef ik niet meer voor testellen, omdat ze haar al een tijdje kennen.’
‘Maar wie is het dan, ken ik haar?’
Lang kijkt hij haar oprecht aan en dan moet hij even glimlachen, maar plots komen er de twijfels. Stel je voor dat ze hem verkeerd begrijpt. Stel dat haar gevoelens niet dezelfde zijn als die van hem, voor haar.
‘Julie…,’ begint hij voorzichtig. ‘Julie, hoe sta jij tegen over mij. Hou je van me?’
‘Natuurlijk, hou ik van je, waar komt dit nu weer vandaan en wat heeft dat te maken met…?’
Hij onderbreekt haar pleidooi omdat hij eindelijk eens wil weten waar hij aan toe is. ‘Julie, er is helemaal geen andere vrouw. Heb je dan niet in de gaten dat jij degene bent waarvan ik ben gaan houden?’
Sprakeloos kijkt ze hem aan, niet in staat om antwoord te geven op zijn vraag. Voorzichtig loopt hij naar haar toe en kijkt haar in haar ogen, waar hij tranen in ziet verschijnen.
‘Heb ik je laten schrikken?’
‘Nee, maar ik had niet in de gaten dat je gevoelens voor mij had. Ik dacht dat er een nieuwe liefde in je leven was gekomen en…’
‘En jij…, laat me raden. Jij was blij voor mij en zette jezelf weer op een zijspoor. Wanneer ga je nu eens vechten voor je eigen geluk. Wat voel je voor mij?’
‘Ik geloof dat ik al een tijdje geleden van je ben gaan houden,’ fluistert ze. ‘Als ik er goed over nadenk dan denk ik dat ik al voor je ben gevallen toen wij elkaar voor het eerst zagen.’
‘Dat heb je altijd heel goed weten te verbergen of verdrongen.’
‘Misschien beiden, je was niet vrij en toen ik Ferdy leerde kennen is dat gevoel geheel naar de achtergrond geraakt en heb ik er niet meer bij stilgestaan. Ja, ik hou ook van jou en heb me de afgelopen weken rot gevoeld toen ik vermoede dat er een andere vrouw in je leven was gekomen.’
‘En ik voelde mij ellendig omdat ik dacht dat er iets aan het opbloeien was tussen jou en Frank.’
Julie schiet in de lach en antwoordt: ‘Werkelijk, tussen Frank en mij?’
‘Ja echt. Jullie gingen zo ontspannen met elkaar om en de kinderen vinden jullie geweldig samen.’
‘Wat moet jij je dan rot gevoeld hebben toen Frank bij mij bleef slapen en we vannacht een hotelkamer deelden.’
‘Daar wil ik het niet meer over hebben,’ lacht hij. ‘Vanmiddag wilde de puzzelstukjes nog niet in elkaar passen. Larry stelde zich voor als de partner van Frank en ik vroeg hem heel stom of hij ook in dezelfde branche werkzaam was als Frank. Nou geloof me, je vader en hij hebben volgens mij nog nooit zo hard gelachen.’
Teder pakt hij haar handen en trekt haar voorzichtig naar zich toe en neemt haar in zijn armen. Even kijken ze elkaar aan en dan kust hij haar innig. En Julie…, Julie voelt alle spanningen, die zij de afgelopen weken om hem had gevoeld, van zich afglijden.
‘Weet je schat, voor de kerstdagen wilde ik je al zo graag vertellen dat ik van je hou, maar toen ging je er plots vandoor. Even hoopte ik dat ik je voor oudejaarsdag nog even voor mezelf zou kunnen hebben, maar ook dat ging niet door en toen kwam je ook nog eens met de vraag of je de kinderen mocht meenemen naar de Efteling. Weet je wel hoe ik me toen voelde.’
Julie lacht hem toe: ‘Ja, ik denk dat ik mij dat heel goed kan invoelen.’
Twintig jaar later
Andreas en Julie trouwde, nu alweer twintig jaar geleden, op een mooie zonnige dag in mei. Ze hadden twee bruidsjonker en één bruidsmeisje, die net zo gelukkig met deze verbintenis waren als het bruidspaar zelf. Twee jaar later werd het gezin verblijd met de geboorte van een tweeling Nicoline en Frederik.
Julian is nog altijd goed gezond en nog regelmatig in zijn atelier te vinden. Het kistje dat hij ooit voor Julie maakte en waar haar moeder zijn brieven in bewaarde heeft een prominente plek gekregen in zijn werkkamer. Alle brieven die de twee geliefde gedurende tweeëndertigjaar naar elkaar hadden geschreven had hij gedocumenteerd en in een boekvorm verwerkt. Trots kijkt hij toe hoe zijn kleinkinderen en dochter door het leven gaan.
Andy is arts geworden en wil zich specialiseren in de kinderoncologie. Hij is nog altijd, ondanks dat hij de oudste van het stel is de benjamin van Julie. Samen kunnen ze uren filosoferen over wat de mensheid zoal bezighoudt.
Nicky is zijn passie voor het bouwen van gebouwen gaan verwezenlijken. Binnenkort studeert hij af als architect. Al zijn bouwwerken die hij ooit van legostenen bouwde waren daar een voorbode voor geweest.
Elsje studeert rechten en wil de richting kiezen die haar oom Ferdy in het verleden liet varen. Ze wil zich specialiseren als adoptieadvocaat. Op haar zestiende vertelde Andreas en Julie haar de werkelijke reden waarom de rechter indertijd had besloten dat Julie haar mocht adopteren. Inmiddels had ze haar donor vader al een paar maal ontmoet en in haar hart gesloten.
Ferdy is na een verblijf van drie jaar teruggekeerd naar huis. Zijn huwelijk met Olivia was geen succes gebleken en de rijkdom en roem die hij in New York had verworven ging hem tegenstaan en verlangde terug naar huis. In Rotterdam opende hij een advocatenkantoor, waar hij nu de patroon van zijn nichtje is. Op datzelfde kantoor leerde hij zijn huidige vrouw Renske kennen en samen hebben ze twee kinderen Isabella en Kasper.
Einde