De vergeten belofte

Over de Zuid-Chinese zee raasde een tyfoon en Bert, die op de brug stond probeerde het vrachtschip op de wind te houden. Plotseling viel de motor uit en werd het schip dwars op de golven geduwd. De machinist deed verwoede pogingen om de motor weer opgang te brengen. Bert ging beneden polshoogte nemen en zag dat het koelwater, die de motor moesten afkoelen uit de defecte deksel spoot.

‘Ik heb de motor minder omwentelingen moeten laten maken,’ schreeuwde Lart hem toe.

Bert wist dat ze daarmee het vrachtschip niet op de wind zouden kunnen houden. Ze moesten proberen de klept te sluiten, misschien konden ze hem stutten.

Intussen werd het schip telkens op stuurboordzij gegooid. Ze deden hun uiterste best om de klep te sluiten, maar net voordat ze de klus konden klaren werd het schip hard geraakt en niet veel later helde ze langzaam naar stuurboord over.

‘Bert dat gaat niet goed, we moeten maken dat we hier weg komen,’ schreeuwde Lart.

Het water begon de machinekamer binnen te stromen en door de stroming van het water moesten ze vechten om aan dek te komen. Bert verloor zijn evenwicht en viel achterover, maar werd met een ruk naar boven getrokken. Aan dek keek hij in de ogen van Larry, die hij wilde bedanken.

‘Bedank me maar nog niet, daar hebben we geen tijd voor,’ schreeuwde hij hem toe en reikte hem een zwemvest aan.

Veel tijd om na te denken hadden ze niet omdat het schip met zijn boeg al half onderwater lag.

Toch leek het erop dat de wind minder was, maar dat kwam omdat ze zich in de luwte aan stuurboord bevonden. Paul dook plots uit het niets op en vertelde hun dat de reddingsboot overboord was geslagen. Hij wees naar de golven en daar zagen ze inderdaad de reddingsboot als een speelbal op de golven dansen.

‘Voordat hij lossloeg, heb ik er nog een tros in kunnen smijten. We zullen dus moeten springen en proberen de boot te bereiken. Dick, onze schotse vriend, bevindt zich al in de boot. Die had zich al in veiligheid kunnen brengen, maar toen kreeg de wind plots grip op de boot en brak de verankering los. Ik hoop maar dat Dick de lijn heeft opgepakt, zodat hij ons kan binnenhalen.’

De golven beukte tegen het vrachtschip en ze begrepen dat ze niet langer konden wachten. Ze moesten wel de zee trotseren of anders met het schip ten onder gaan.  Eén voor één sprongen ze de woeste zee in en probeerde de lijn, die de Schot hem toewierp vast te grijpen. Met hun laatste krachten trachtten ze aan boord van de reddingsboot te komen. Uitgeput vielen ze in het bootje en Bert keek nog één keer angstig naar het ondergaande schip. Hij wist dat één van hen en de kapitein het niet hadden gered.

De kameraden van verschillende nationaliteiten hadden jaren op het schip, dat ginder ten onder ging, gevaren en een hechte vriendschap opgebouwd. Buiten Luis (de Portugees) waren ze ook deze reis weer aan boord gegaan. Luis was thuisgebleven en Bert vroeg zich af of hij misschien een voorgevoel had gehad.

De zee speelde met de reddingsboot alsof het een notendop was. Zwijgend hadden ze naar elkaar gekeken en eenieder had de angst in zijn ogen omdat ze wisten dat zij dit gevecht nooit zouden kunnen winnen. Uitgeput vielen sommige in slaap.

Bert merkte plotseling op dat de wind in snelheid afnam en dat er alleen nog maar sprake was van een lange deining. Toen hij zich oprichtte zag hij niet ver van hen vandaan een vissersschip liggen en schreeuwend probeerde hij hun aandacht te trekken. Hij zag dat het schip hun richting opvoer en de bemanning vertelde hem dat ze hun noodsignaal hadden ontvangen met de coördinaten. Ze vertelde hun dat de tyfoon nog niet voorbij was. Ze bevonden zich in het oog daarvan, dus veilig waren ze nog niet.  Met horten en stoten vocht het visserschip tegen de tyfoon op en wonder boven wonder lukte het de bemanning van het visserschip hen uit de gevarenzone te halen.

Toen ze op de wal aankwamen werden ze opgevangen door een aardige bevolking. Niet alleen de warmte van de zon maar ook de liefdevolle verzorging van de inwoners deed hen goed. Al snel moesten de mannen één voor één afscheid van elkaar nemen en geen van hen wist wanneer ze elkaar ooit weer zouden ontmoeten. Bert was als laatste overgebleven in het kleine dorpje, maar toen kwam de dag dat ook hij moest vertrekken.

Een man kwam met uitgestoken hand op hem af en stelde zich voor als de stuurman van de Mathilde. ‘Fijn om je te zien. Je bent wel heel ver van de bewoonde wereld terechtgekomen,’ begroette hij Bert. U kunt met ons meevaren. Ik heb begrepen dat u vorige reis niet al te best verlopen is.’

Bert had geknikt en zacht gezucht. ‘Dat kan je wel zeggen, laat ik eerst maar weer thuis zien te komen. Dank u voor u aanbod.’

Het schip was minder kolossaal dan hetgeen waar hij op had gevaren. Hij kreeg een hut toegewezen en al na een paar dagen kon hij het goed met de bemanning van het schip vinden. Al was er toch enige afstand tussen hen. Hij voelde de spanning op hun gezichten en de vragen die ze hem wilde stellen, maar hij kon of wilde er niet over vertellen.

De kapitein stelde hem gerust en raadde hem aan zijn leven weer op orde zien te krijgen. ‘Blijf er niet te lang in hangen,’ had hij hem geadviseerd. ‘Mocht je erover willen praten, dan weet je me te vinden.’

Terug in zijn kooi gingen zijn gedachten terug naar zijn vrienden. Twee daarvan hadden het niet gehaald en plots brak hij en barste in huilen uit. 

Hij hoopte dat het thuisfront het nieuws, dat zijn schip ten onder was gegaan, maar dat hij het er levend van af had gebracht, hadden vernomen.

Er werd op de deur van zijn hut geklopt en de kapitein meldde dat ze spoedig aan zouden meren. Hij had geregeld dat hij de verdere reis naar huis, per vliegtuig zou mogen afleggen.

‘Wij moeten nog een paar havens aandoen en dat wil ik je besparen.’

Bert bedankte hem met een lichte glimlach, maar ook met tranen in zijn ogen. De kapitein nam plaats en haalde een klein flesje whisky en twee glaasjes uit zijn zak.

‘Laten we proosten op het leven en je thuiskomst.’

Ze babbelde nog wat en voor het eerst kon Bert iets vertellen over zijn laatste reis en zijn vrienden die hij mistte.

‘Ik heb twee goede vrienden verloren. We waren met zijn zevenen en ik had nooit gedacht dat het leven zo’n afschrikwekkende ommekeer kon maken. We hebben jarenlang zo’n plezier gehad en niets was ons te gek. Gewoon echte vrienden, maar het leven is niet te voorspellen. Dat is wat ik ervan geleerd heb. Je moet niet te ver vooruitplannen, maar genieten van het moment.’

De kapitein keek hem vragend aan en nieuwsgierig vroeg hij: ‘Wat is die vreemde tatoeage die je achter op je bovenarm hebt laten tatoeëren?’

Verbaast keek Bert hem aan en trok de huid van zijn bovenarm naar voren. In de spiegel tegenover hem kon hij hem enigszins onderscheiden. ‘Het is een zeepaartje, maar ik kan me er weinig van herinneren. We moeten behoorlijk dronken zijn geweest, want al mijn vrienden hebben dezelfde tattoo op hun arm.  En dan te bedenken dat ik er helemaal niet van hou om mijn lichaam met tekeningen te versieren.’

‘Ach ja, het probleem is wel dat je het er niet meer af krijgt,’ lacht de kapitein die hem een flinke hand geeft. ‘Het ga je goed Bert, over een paar uur leggen we aan en dan wacht er een taxi die je naar het vliegveld brengt.’

Tijdens het aanmeren nam Bert afscheid van de overige bemanning en stapte vervolgens in de taxi op weg naar het vliegtuig.

Uren later lande hij op Schiphol en vandaaruit nam hij de KLM-bus naar Den Haag en stapte op de trein naar Rotterdam.

Thuis gekomen werd hij met veel liefde verwelkomd. Zijn vader melde hem dat de maatschappij had gevraagd of hij zich zo spoedig mogelijk bij hen zou willen melden. ‘Ze hebben ook al een ander schip op het oog, dus je kan zo weer de vaart op,’ vertelde zijn vader.

Bert melde zich de volgende dag bij de maatschappij en was teleurgesteld in de koude en koele wijze waarop ze hem te woord stonden. Ze keerde hem zijn gage uit en vertelde hem dat hij over twee dagen kon aanmonsteren op de Cornelia. De reis zou enkele maanden gaan duren.

Bert had hem aangekeken en gaf de man geen antwoord, waarop deze ongeduldig reageerde: ‘Nou graag of niet, er zijn genoeg anderen die je plaats willen innemen.’

Bert schudde met zijn hoofd en antwoordde: ‘Weet u wat…, neem maar één van de andere in mijn plaats. Ik hou het voorgezien. Ik wens u en de rest een fijne dag,’ en liet de man in opperste verbazing achter.

Toen Bert het kantoor uitliep voelde hij een last van zijn schouder afvallen. De zon die stralend scheen, verwarmde zijn gezicht. Hij liet zijn blik over het erf glijden en voelde zich, ondanks dat de zon zijn warmte afgaf, vanbinnen koud worden. Hij liep het parkje even verderop in en ging op een bankje zitten en peinsde over zijn beslissing. Heb ik er nou wel goed aangedaan, vroeg hij zich af? Maar vervolgens dwaalde zijn gedachten naar zijn kameraden en hoopte dat er ooit een tijd kwam dat hij ze weer zou zien en dat het voor nu, goed met ze ging.

Als hij zijn ogen sloot zag hij nog steeds die verwoestende golven en kwam tot de conclusie dat hij er goed aan had gedaan om zich niet aan te monsteren op de Cornelia. ‘Verzuip zelf maar…,’ riep hij.

De jonge vrouw die naast hem op het bankje was komen zitten, keek hem glimlachend aan.

‘Nou lekker dan, waar heb ik dat aan verdient,’ vroeg ze hem glimlachend?

‘Oh sorry, ik was een beetje boos, maar niet op u hoor,’ antwoordde hij.

Ze had hem vriendelijk toegelachen en geantwoord: ‘Ik kan heel goed luisteren, misschien is het goed als u erover praat.’

Hij vertelde haar zijn verhaal en dat hij zo even het kantoor van de rederij was uitgelopen. Ze liet hem in alle rust uitpraten. Toen hij zijn verhaal had verteld viel er geruime tijd een stilte. De vrouw keek hem aan en reageerde: ‘Dat is een heftig verhaal, maar het verbaast me niets. Sommige rederijen kunnen meedogenloos zijn en ze knipperen dan niet eens met hun ogen. Ik denk dat het heel verstandig van u is om een tijdje rust te nemen. U moet deze gebeurtenissen een plekje geven en wie weet trekt de zee u, over een tijdje, vanzelf weer aan. Maak u zich niet al te druk om wat de mensen ervan vinden, ze begrijpen er toch niets van, maar oh wee als henzelf iets overkomt,’ was haar reactie op zijn verhaal.

Voordat ze er erg in hadden vloog de tijd voorbij. Hij waardeerde het dat ze naar hem had geluisterd en ze spraken af dat ze elkaar nog eens zouden ontmoeten. 

Thuis begrepen ze niet waarom hij die beslissing had genomen. Hoe kon hij nou zijn ontslag indienen, wat zou hij nu voor werk moeten gaan doen, vroegen ze zich af.

‘En hoe denk je nu de kost te gaan verdienen,’ werd hem gevraagd?

Hij had zijn schouders opgehaald maar begreep dat ze ergens wel gelijk hadden, maar terug de zee op…, nee geen sprake van. Zijn besluit stond vast.

Er ging een week voorbij. Een week waarin Bert veel had nagedacht, maar inmiddels had hij er een probleem bij. Of het een probleem was, was hem op dit moment nog niet duidelijk. Feit was wel dat hij de jonge vrouw die hij in het parkje had ontmoet maar niet uit zijn gedachte kon krijgen. In zijn slaap dook ze op en dan leek het net alsof hij haar geur rook. Ook het lieve gezichtje van de kleine meid in de wagen was hem inmiddels vertrouwd geworden. Wat weet ik nou eigenlijk over haar, mijmerde hij. Misschien is ze wel getrouwd, maar waarom had ze hem dan haar adres gegeven. Je geeft als vrouw toch je adres niet aan een wildvreemde kerel als je getrouwd bent.  Kom op man, daar kom je maar op één manier achter. Zoek haar op!

In de stratengids zocht hij haar adres, dat ze hem gegeven had, en vond uit hoe hij daar met het openbaar vervoer zou kunnen komen. Toen hij de tram uitstapte sprak hij een wat oudere vrouw aan en vroeg haar of zij hem de weg naar het bewuste adres zou kunnen wijzen.

De vrouw keek hem een tijdje argwanend aan en Bert vroeg haar nogmaals of zij hem de weg kon wijzen. ‘Weet u nu wel of niet, waar zich het adres bevindt,’ vroeg hij ongeduldig?

Ze wees hem de richting en antwoordde: ‘Jonge man, weet waar je aan begint. Meer zeg ik niet!’

Bert haalde zijn schouders op en liep naar de hem aangewezen straat.   

Hij belde aan en wachtte geduldig totdat de deur werd geopend. Fleur deed open en op haar arm droeg ze de kleine meid. Ze lachte hem toe en liet hem binnen. Bert liet zijn blik door de ruimte glijden. Een ruimte die er sober, maar netjes en schoon uitzag.

‘Ga toch zitten,’ zei Fleur.

Bert wilde plaatsnemen, maar Fleur fluisterde: ‘Nee, niet deze stoel, die zakt te ver door. Wil je misschien een kop koffie? Het is wel de goedkoopste, maar daar moeten we het maar mee doen.’

Bert knikte en Fleur wilde de baby in een soort sinaasappelkist zetten en toen ze zag dat hij haar verbaast aankeek zei ze: ‘Oh, maak je maar niet ongerust hoor. Dat gaat prima.’

‘Weet je,’ antwoordde Bert. ‘Geef haar maar aan mij.’

‘Ook goed, ik ga even koffiezetten.’ Ze gaf hem de baby en hij nam haar op zijn schoot. De kleine meid keek hem vrolijk aan en klapte in haar handjes.

Maanden verstreken, maanden waarin Fleur en hij naar elkaar toegroeiden. Zijn spaargeld slonk gestaag en de buurt waar Fleur woonde was uitgesproken arm en de woningen oud en vervallen. Ze werden door de eigenaren niet onderhouden en waren in principe nauwelijks bewoonbaar. Ondanks dat Fleur haar best deed om haar woning leefbaar te houden zakte ook haar de moed soms in de schoenen. De vrouwen bevonden zich vaak op straat en roddels waren een welkome afwisseling voor hen. Ook de naam van Fleur en hij gingen vaak rond. Op een dag vroeg één van de vrouwen Bert brutaal en op een doordachte manier of hij de vader van Fleurs kind was?

Verrast door de vraag antwoordde hij op zijn spontane, maar misschien roekeloze manier: ‘Dat klopt, maar was u daar niet zeker van?’

Met opgeheven hoofd liep hij door en hoofdschuddend stak hij de sleutel in het slot. Nog éénmaal keek hij de vrouwen aan die direct hun blik van hem afwenden.

Het drong nu pas goed tot hem door wat Fleur moest doorstaan in deze kleine gemeenschap. Om het haar niet nog zwaarder te maken zou hij in het vervolg wat meer op zijn hoede moeten zijn. Ze had het al zwaar genoeg.

Er moest een oplossing komen voor dit probleem, bedacht hij zich.

De volgende dag besprak hij het probleem met zijn ouders en verrassend genoeg had zijn moeder een voorstel.

‘Lieve schat, Ella woont niet meer thuis en als jij zo verkikkerd op Fleur bent, dan kom je toch voorlopig bij ons inwonen? We hebben ruimte genoeg. Neem boven de grootste kamer en gebruik je eigen kamer als kinderkamer voor de kleine meid,’ had moeder geopperd.

‘Meen je dat echt mam? Daar hoef ik niet lang over na te denken en ik weet zeker dat jullie blij met haar zullen zijn.’

‘Jongen, dat doen je vader en ik al. Overleg het met haar en dan horen we het wel.’

Opgelaten had hij zijn jas van de kapstok getrokken en ging op weg naar Fleur. Opgewonden van blijdschap nam hij haar in zijn armen en vroeg haar zonder omwegen ten huwelijk.

Verbaast had ze hem aangekeken en geantwoord: ‘Jeetje Bert, die vraag komt zowat uit je tenen. Tja, je overvalt me, maar ook weer niet. Ik moet jou ook wat opbiechten.  Je wordt vader! Maar je weet ook hoe de mensen hier in de buurt over mij denken, misschien hebben ze wel gelijk. Weet dus wel waar je aan begint?’

‘Wat zeg je nou. Word ik vader, maar dat is geweldig. Nu kan je me zeker niet afwijzen,’ had hij gegrapt. ‘Wat kan het mij schelen wat ze hier in de buurt van ons vinden. Ik ben gek op je en samen worden we een mooi paar, samen met kleine Emma.’

Fleur was in zijn armen gesprongen en de tranen waren over haar wangen gestroomd, maar deze keer niet van verdriet of ellende, maar van geluk. Ze had Emma in haar armen genomen en met haar als een mallemolen door de kamer gewalst.

Plotseling was ze gestopt en had hem angstig aangekeken. ‘Sorry Bert, ik kan het niet. Ik kan niet met je trouwen, dat zou niet eerlijk zijn tegenover jou. Je moet me vergeten en naar huis gaan,’ had ze gesnikt.

Bert begreep er niets van: ‘Maar schat, waarom zou het niet eerlijk zijn,’ had hij gevraagd en hij had de angst in haar ogen gezien. ‘Vertel me dan wat er is?’

‘De vader van Emma…, al die tijd dat we samen zijn heb je nog nooit naar de vader van Emma gevraagd. Ben je daar dan niet nieuwsgierig naar?’

Sprakeloos keek hij haar aan. Niet wetende wat hij moest doen om haar te overtuigen dat hij van haar hield. Hij had diep gezucht en haar aangekeken en geantwoord: ‘Dat ik niet haar vader ben staat als een paal boven water, maar dat is nog geen reden om niet van haar te houden. Ik vertrouw erop dat je mij op een dag zal vertellen wie haar vader is en wat er is gebeurd, maar voor nu interesseert het mij geen moer. Als jij van me houdt dan trouw je met me, meer vraag ik niet.’

Hij had Emma opgepakt en haar in de box gezet. Ging naast Fleur zitten en nam haar handen in de zijne.

‘Bert, er is zoveel dat je niet weet. Waarom denk je dat ze mij in de buurt mijden als de pest?’

‘Dat weet ik niet, en inmiddels heb ik wel begrepen dat die vrouwen van een mug een olifant maken, maar als jij me iets wil vertellen dan zal ik aandachtig naar je luisteren en je niet in de rede vallen.’

Ze had hem aangekeken en getwijfeld of ze hem de waarheid kon vertellen. Maar aan de andere kant kon ze ook niet met haar geheim verder leven en hem in het ongewisse laten. Als hij zou besluiten om te vertrekken, moest ze de consequenties maar aanvaarde, peinsde ze.

Ze boog haar hoofd en met een zachte trillende stem begon ze haar verhaal.

‘Ik heb je verteld dat mijn vader tijdens zijn werkzaamheden op één van de schepen is verongelukt. Hij werkte als classificeerder en werkte op dat moment met een zeer gevaarlijke stof, dat hem noodlottig is geworden. Hij is gestikt en toen ze hem vonden was het al te laat. Vanaf dat moment stond mijn moeder er alleen voor en dat was in die tijd geen pretje. Ze moest rondkomen van een beetje steun of wat giften van de kerk. Geloof me dat was geen vetpot.’ Even viel ze stil, maar ging toen dapper verder met haar verhaal: ‘Op een gegeven moment moesten we uit onze woning, omdat ze de huur niet meer kon betalen. We zwierven wat rond, totdat we een vaste plek kregen op een zolderkamer boven een café. Moeder werkte daar, maar ik had er in het begin geen idee van wat ze precies deed. Dat hoorde ik later op school, daar vertelde de kinderen mij in geuren en kleuren, wat of mij moeder voor werk deed. Je begrijp misschien wel dat ik mijn moeder verdedigde en schreeuwde mijn klasgenootjes toe dat dat leugens waren.’

Opnieuw stopte ze met haar verhaal en Bert wreef geruststellend over haar hand. ‘Als het je te zwaar valt om het mij te vertellen, dan hoeft het niet hoor.’

Fleur had hem aangekeken en geknikt en met opgeheven hoofd had ze geantwoord: ‘Nee, het is belangrijk dat je het weet. Ik bleef mijn moeder verdedigen en weet je eigenlijk wist ik niet eens wat die kinderen nou eigenlijk bedoelde. Mam en ik hadden het goed en ik heb haar nooit verteld dat de kinderen op school mij het leven zo zuur maakten. Een paar jaar geleden overleed moeder en achteraf kwam ik erachter dat zij was gestorven van verdriet. Ik was er kapot van, maar werd opgevangen door een alleraardigste man. Hij troostte me, nam me overal mee naar toe en verzorgde me. Ik vertrouwde hem tot op het bot en ik begon weer wat uit een dal op te krabbelen. Totdat ik erachter kwam dat ik zwanger van hem was. Ik schaam me diep over hetgeen er toen gebeurde.

We waren die dag in Amsterdam geweest en het was al wat laat. Hij stopte op het haventerrein, het terrein voor het kantoor van zijn vader, hetzelfde kantoor waar jij voor voer. We keken naar de ondergaande zon en toen besloot ik dat het tijd werd dat ik hem moest vertellen dat ik zwanger was. Nou, geloof me. Toen kwam zijn ware aard naar boven. Hij keek me nijdig aan en verweet me dat ik hem erin had geluisd. Hij begon wild om zich heen te slaan en ik moest de ene na de andere klap incasseren. Hij bleef maar schelden dat ik hem gebruikte om zijn geld en dat ik net als mijn moeder een vuile rot hoer was. Je begrijpt misschien wel dat ik door de klappen en geschreeuw als een vogeltje in elkaar dook. Ik kon niet geloven dat hij zo anders was dan ik mij had voorgesteld. Hij gooide het portier van de auto open en schopte mij letterlijk de auto uit.

Geschokt stond ik daar aan de kade en wat er toen gebeurde gaat mijn verstand te boven. Hij bleef maar schelden en plots kreeg ik een waas voor mijn ogen. Ik opende het portier, greep zijn haren en sloeg zijn hoofd tegen het stuur. Ik trok de handrem los en duwde de auto de kade af. Ik zag de auto richting het water rijden en op dat moment kwam ik tot bezinning. Ik wilde de auto nog tegenhouden, maar dat lukte mij niet. De politie verklaarde later dat het ongeluk was veroorzaakt doordat hij onder invloed had gereden. Er werd een promillage in zijn bloed gevonden die drie keer de toegestane hoeveelheid bevatte en dus werd er geen onderzoek ingesteld.’

Wanhopig had ze hem aangekeken en beiden hadden op dit moment geen idee wat of ze tegen elkaar moesten zeggen. Fleur begon te trillen en Bert nam haar in zijn armen en zwijgend bleven ze gestrengeld in elkaars armen zitten. Plots begon Emma te huilen en Bert nam haar uit de box en liep met haar door de kamer totdat ze in zijn armen in slaap viel. Hij legde haar zacht terug in haar box en dekte haar toe met haar zachte dekentje, waar de kleine meid zo dol op was. In haar ene handje greep ze haar dekentje vast en de duim van haar andere handje stak ze in haar mondje. Liefkozend streelde Bert over haar bolletje en een golf van vertedering stroomde door zijn lichaam. Toen hij zich omdraaide zag hij Fleur vertwijfeld naar hem kijken.

‘Het spijt me dat ik mijn probleem nu ook op jouw bordje gooi,’ verontschuldigde zich en boog haar hoofd van schaamte.

‘Ach lieverd, ik ben wel wat gewend. Als die schoft nog had rondgelopen had ik misschien zelf zijn kop van zijn romp geslagen. Laat het rusten, hij is er niet meer en feit is, je zult met je geweten in reine moeten komen. Je geheim is bij mij veilig en ik zal er niet minder om van je houden. Ik denk dat jouw straf nu groter is, dan je ooit zou hebben gekregen als de waarheid naar boven gekomen zou zijn. Je bent flexibeler dan je denkt. Kijk wat er in de box ligt, je bent een fantastische moeder van een kind dat haar echte vader nooit zal leren kennen, maar ik denk dat dat eerder een zegen is dan een gemis. Hij trok haar omhoog en nam haar in zijn armen. ‘Trouw met me en vergeet het verleden. Wees niet bang, voor de buitenwereld ben ik de vader van Emma, dat heb ik ze al eens eerder verteld’

‘Wat bedoel je?’

‘Nou, één van die roddeltantes vroeg mij op de man af of ik de vader van jouw kind was en toen heb ik haar gevraagd of ze daaraan twijfelde, dus maak je niet druk om die lui.’

‘Daar heb je me niets over verteld.’

‘Ach, ik vond het niet zo belangrijk. Ik moet je trouwens nog iets vertellen. Gisteren had ik een gesprek met mijn ouders en vertelde in wat voor een slechte woning je eigenlijk woont. Zij boden aan om voorlopig bij hen in te trekken. We kunnen boven de grote kamer als zit-slaapkamer inrichten en we kunnen voor Emma mijn slaapkamer gebruiken.’

‘Maar schat, ik ben zwanger dat kan toch niet?’

‘Waarom niet, vandaaruit kunnen we opzoek gaan naar een andere woning. Ik ben volop aan het solliciteren en als we sparen kunnen we op een dag misschien een kleine woning kopen.’

‘Meen je dat echt, ondanks hetgeen ik je net hebt opgebiecht.’

‘Ik hou van je Fleur en niet alleen van jou, maar ook van die kleine daar.’

‘Weet je zeker dat je een mens bent en niet één of andere engel?’

‘Nou, ik heb nog geen vleugels kunnen ontdekken en opstijgen kan ik ook nog niet, dus wat is je antwoord?’

Ze had hem gekust en geantwoord dat niets ter wereld haar daarvan kon weerhouden.

De weken die volgde vlogen voorbij. Samen knapte ze de twee kamers op en de verstandhouding tussen de ouders van Bert werd hechter en hechter. Fleur was niet te beroerd om ook hen bij te staan. Even was ze bang geweest om de reactie die ze zouden krijgen als ze de twee oudjes moesten vertellen dat ze opnieuw zwanger was, maar die angst was ongegrond. De ouders vonden het geweldig.

De trouwdag werd klein gevierd. Fleur had een crèmekleurige japon aan en de kleine Emma droeg een jurkje van dezelfde stof. De zit-slaapkamer was knus en gezellig. Bert had inmiddels een baan gevonden als kraandrijver en op een dag werd hun zoon geboren, die ze naar zijn opa vernoemde. Drie jaar woonde ze nog bij de ouders van Bert in en toen konden ze een kleine eengezinswoning kopen met een grote achtertuin en niet al te ver van de ouders van Bert.