Is rijkdom wel zo ideaal?
Ergens hoog in de Zwitserse bergen woont Lara. Elke dag moet zij hard werken om rond zien te komen, maar ondanks het gebrek aan geld is ze altijd vriendelijk en behulpzaam voor anderen. Mocht er in de winter iemand stranden in de diepe sneeuw, dan is zij nooit te beroerd om hen een warm en welkom onderkomen te geven.
Op een kille dag is ze druk in de weer om hout te sprokkelen en midden in dat uitgestrekte gebied ontmoet ze een man. Hij komt haar bekend voor en haar eerste reactie is om snel verder te gaan. De man staat erom bekend dat hij kil en gevoelloos is. Er wordt verteld dat hij erg rijk moet zijn, maar hij heeft een egoïstisch en hebzuchtig karakter. Lara ziet dat hij ongemakkelijk op een boomstronk gaat zitten en komt tot de conclusie dat hij gestruikeld is. Ze biedt hem dan ook onmiddellijk haar hulp aan, maar dat wijst hij nors af en stuurt haar weg. Lara knikt hem vriendelijk toe en knoopt het bijeengesprokkelde hout weer op haar rug en wandelt de berg op naar haar huisje
Plots hoort ze hem jammeren van de pijn en Lara besluit terug te keren om hem alsnog te helpen en deze keer aanvaart hij haar hulp. Ze verbindt zijn enkel en met behulp van een stevige stok kan hij weer terugkeren naar zijn landhuis.
Onderweg draait hij zich om en geboeid kijkt hij Lara na die met de enorme bos takken de berg weer oploopt. De vriendelijkheid van de jonge vrouw fascineert hem en hij voelt een vreemde gloed door zijn lichaam stromen, een gloed die hij niet kan thuisbrengen. Bij thuiskomst blijven zijn gedachten om die bijzondere vrouw draaien en hij voelt een onbedwingbare drang om haar opnieuw te ontmoeten.
De volgende dag besluit hij om de jonge vrouw te gaan bedanken voor haar hulp en ondanks dat zijn been nog steeds erg pijnlijk is, strompelt hij naar het berghuisje om haar op te zoeken. Vermoeid klopt hij op de deur van haar woning en als Lara de deur opent kijkt ze hem verbaast aan.
‘Sorry dat ik u stoor, maar ik wil u heel graag bedanken voor uw vriendelijkheid en u hulp,’ fluistert Matthias ingetogen. ‘Ik hoop dat ik u kan overhalen om samen met mij van de inhoud uit deze mand, een heerlijke maaltijd te bereiden?
Hij overhandigt Lara een mand vol verse broodjes, fruit, eieren en een heerlijke verse jus. Lara weet niet wat haar overkomt en kijkt bewonderend naar de overvloedige verse producten. Dankbaar nodigt ze hem uit om binnen te komen en samen bereiden ze een heerlijke maaltijd.
Tijdens het bereiden leren ze elkaar wat beter kennen en er worden grapjes over en weer gemaakt. De uren vliegen voorbij. Uren waarin ze elkaars verhalen vertellen en Matthias merkt dat hij zich nog nooit zo op zijn gemak heeft gevoeld. Als het tijd is om te vertrekken loopt hij weer de berg af en komt het beseft dat hij, mocht hij gelukkiger willen worden, zijn leven drastisch zal moeten veranderen.
Vanaf die dag ontmoeten Matthias en Lara elkaar bijna dagelijks. Hij helpt haar met al het werk dat de boerderij met zich meebrengt. Het is hard werken en zo leert hij de waarden van het harde werken en de eenvoud kennen. Er ontwikkelt zich een liefdevolle vriendschap en ze genieten van elkaars gezelschap.
Tijdens één van hun vele wandelingen rusten ze wat uit op de top van de berg, waar ze genieten van het schitterende uitzicht, maar dan ontdekt Matthias dat er een geitje vast zit tussen de rotsen. Lara aarzelt geen moment en wil het geitje gaan helpen, maar Matthias zegt dat ze moet blijven zitten. Zuchtend gaat ze zitten en kijkt toe hoe hij behendig langs de rotsen naar beneden klimt en het geitje uit zijn benarde situatie red. Trots kijkt Lara toe en begrijpt dat er bij haar vriend, sinds hun eerste ontmoeting, een enorme persoonlijke verandering heeft plaatsgevonden. Een verandering waar hij fier op mag zijn.
Stil en verontrustend tuurt Lara voor zich uit. Al enkele weken heeft ze taal nog teken van Matthias gehoord of gezien en ze vraagt zich af of ze hem verkeerd heeft begrepen. Had ze misschien iets verkeerds gedaan of gezegd, maar niets wees erop dat hij boos was weggegaan de laatste keer dat ze hem had gezien. Ze waren juist zo gelukkig geweest, de laatste keer dat ze samen waren.
Op een mooie nazomerse dag komt hij plots opgewekt naar haar toe en vraagt of ze met hem mee wil gaan naar de voet van de berg. Door haar blijdschap komt ze er niet toe om hem te vragen waar hij al die tijd is geweest en samen wandelen ze naar beneden.
Aan de voet van de berg blijft hij staan en wijst naar een lieflijk boerderijtje. ‘Wat vind je ervan,’ vraagt hij opgetogen?
‘Wat bedoel je, moet ik hier iets van vinden?’
‘Ja zeker, dat is heel belangrijk, want dit boerderijtje is vanaf vandaag van ons.’
‘Van ons,’ vraagt Lara?
‘Ja, ten minste als je mijn vrouw wilt worden en samen met mij hier wil komen wonen.’
‘Bedoel je, jij en ik. En of ik dat wil, ik zou niets liever willen,’ zegt Lara stralend.
‘Je hebt je vast afgevraagd waar ik al die weken was. Nou dit is waar ik al die weken mee bezig ben geweest. Ik heb mijn landhuis verkocht en een deel van het geld heb ik geschonken aan het Leger des Heils, die het gaan gebruiken voor de mensen in het dorp, die het niet zo breed hebben. Jij hebt mij geleerd wat echt belangrijk is. En geluk zit niet in het bezitten van een groot huis en een dikke portemonnee.’
Lara en Matthias wonen nu al heel wat jaren in dat boerderijtje en het leven van Lara is een stuk minder zwaar geworden. Heel soms kijkt ze nog wel eens weemoedig naar haar huisje boven aan de berg, maar als ze dan naar Matthias kijkt dan wordt ze overstroomd door warmte en geluk. Inmiddels hebben ze veel vrienden gemaakt in het dorp en het leven wordt nog mooier omdat ze binnenkort een kindje verwachten.
Zo zie je maar. Je hebt geen kastelen, ridders en een grote beurs nodig om gelukkig te zijn. Geluk zit vaak in een simpel lammetje dat je hart kan doen smelten van tederheid.