Lina en het monster

Ergens op deze mooie aardbol ligt een groot mysterieus meer dat door de bewoners in zijn directe omgeving wordt gevreesd. In de diepte van het meer woont een angstaanjagend zwart monster, die volgens de mensen ongekende krachten bezit. Het zijn ongekende krachten, maar toch heeft het wezen een aantrekkingskracht omdat zijn verschijning ook heel mooi kan zijn.

Er doen zich diverse verhalen de ronde dat hij wreed zou zijn en dat houdt de mensen weg.  Eens was het meer verbonden met de zee, maar op een dag bleek de toegang naar de open zee te zijn afgesloten. Sommige denken dat het monster daar verantwoordelijk voor is en er is geen visser die het in zijn hoofd haalt om daar nog te gaan vissen.  

Aan de rand van het water staat een lieflijk huisje, waar een beeldschone jonge dame woont. Lina is niet alleen beeldschoon, maar ook heel lief en elke dag wandelt ze langs het meer.

Ze geniet van het uitzicht en als je goed luistert hoor je haar de prachtigste liederen zingen. Haar gezang wordt door de wind verspreid en is in de verre omtrek te horen.

Lina is niet de enige die daar woont, nee er woont ook nog een kwaadaardige heks. Zij is jaloers op Lina en zint op wraak. Op een dag komt ze haar tegen en tovert Lina om in een zeemeermin met twee afgrijselijke hoofden. Deze betovering houdt Lina gevangen, zo wil ze immers door niemand gezien worden. Ze begrijpt best dat de mensen van streek zullen raken als ze haar aanschouwen en diep van binnen hoopt ze dat er ooit een dag zal komen dat ze weer wordt zoals ze werkelijk is.

De hekst had haar verteld dat de betovering zou worden verbroken als zij door het meermonster zou worden opgegeten.

Lina vertoeft dikwijls in het water en als ze af en toe even uitrust en naar haar huisje staart, waar ze eens zo gelukkig was, voelt ze zich eenzaam. Daar gaat zij op de mooie gladde rotsen liggen en dan zie je haar onderlichaam kleurrijk in het zonlicht schitteren, maar als ze zichzelf in de spiegeling van het water bekijkt wordt ze heel verdrietig. Ze begrijpt niet waarom die gemene heks haar dit aandoet.

De heks geniet van haar daad en heeft het reuze naar haar zin in het huisje dat ooit van Lina was. Haar hoop is dat het monster haar om genade smeekt en beloofd met haar te zullen trouwen. Eens was het monster een mooie aardige prins en de heks was opslag verlieft op hem geworden. Maar hij zag haar niet staan en lachte haar uit toen ze hem haar liefde voor hem bekende. Haar jaloezie kent geen grenzen en ze weet best dat de prins Lina boven haar zou hebben verkozen, daarom heeft ze haar uitgeschakeld. Er komt een dag dat hij het meer zo zat is en dan zal hij me om genade smeken, daar is ze heilig van overtuigt.

Ondanks de betovering is het stemgeluid van Lina gelukkig niet aangetast. Integendeel ze is nu in staat om tweestemmig te zingen en dat doet ze dan ook graag. Met haar gezang probeert ze de aandacht van het monster te trekken in de hoop dat hij samen met haar een plan zou bedenken om de heks te kunnen verslaan.

Telkens als de heks haar op de rots tegenkomt moet ze grijnzen: ‘Je kunt nu wel je mooiste liederen zingen, maar hij komt alleen als hij honger heeft en dan ziet hij je als zijn prooi die zijn honger kan stillen’ fluistert ze.  

‘Dat kan mij niets schelen, want ik heb toch niets meer te verliezen,’ antwoordt Lina. ‘Ik zie er aan de bovenkant dan wel afgrijselijk uit, maar u bent ook niet om aan te zien en daarbij komt dat ook u karakter niet fraai is. Ik begrijp best dat iedereen u links laat liggen en er niemand is die met u wil trouwen.’

De heks wordt erg boos op haar en begint afgrijselijk te krijsen, draait plotseling in het rond en scheert op haar bezem over het water weg.  

Op een prachtige dag als het water van het meer rustig zijn lange golfjes laat voort krabbelen, verschijnt de zwarte gestalte van het monster boven de oppervlakte. Zijn ogen flonkeren, alsof het waardevolle juwelen zijn en zijn diepe stem klinkt als een betoverende melodie.

Lina die zoals gewoonlijk op haar oude vertrouwde plekje zit, ziet hem langzaam naderbij komen en haar hartje gaat als een razende te keer. Ze heeft er geen idee van hoe hij op haar zal gaan reageren, maar zolang ze aan de kant zit zal hij haar vast niets kunnen doen, denkt ze.

‘Ik heb je prachtige gezang gehoord, prinses van de zeemeerminnen. Wat brengt jou hier, hier waar niemand het waagt om te komen,’ vraagt hij.

Lina vertelt hem over de betovering en smeekt hem om hulp. ‘Ze heeft me verteld dat de betovering zal worden opgeheven als jij mij zou verschalken, maar alsjeblieft doe dat niet en help mij haar te bestrijden. Het maakt mij niets uit hoe of je eruitziet. Ik heb maar één doel en dat is dat ik weer mijzelf mag worden, maar vanzelfsprekend zal ik ook u helpen als dat in mijn vermogen ligt.’

Het monster is niet alleen diep getroffen door haar verhaal, maar ook door haar goedheid.  Haar stem klinkt hem als muziek in de oren en vraagt zich af hoe hij haar dan zou kunnen helpen.

‘Ik weet niet of ik je kan helpen, maar ik kan je wel de geheimen van het meer toevertrouwen. Weet je, ook ik ben een slachtoffer van de heks. Langgeleden vroeg ze mij of ik met haar wilde trouwen en toen ik weigerde heeft ze mij, net als jij, betoverd. Wist ik maar wat ze met mij van plan is, want dat er iets achter zit weet ik wel zeker. Kom laten we samen een stukje gaan zwemmen, ik weet een plekje waar ze ons niet kan zien,’ fluistert het monster.

En zo zwemmen ze samen het meer op naar de geheime plek waar het monster zich heeft weten schuil te houden.

‘Denk je dat we hier veilig zijn,’ vraagt Lina?

‘Ja, wees maar gerust. Hier kan ze ons niet zien en horen,’ antwoordt het monster.

Samen smeden ze plannen om de heks te misleiden en wegen de voor en tegens tegen elkaar af. Niets mag aan het toeval worden overgelaten, omdat ze maar al te goed weten hoe sluw de heks is. Na veel wikken en wegen denken ze de oplossing te hebben gevonden.

‘Dit is de enige oplossing en deze moet gewoon lukken, anders zitten we samen voor altijd gevangen in deze gedaante. Ik hoop zo dat dit plan ook jou helpt om weer te worden wie je ooit was,’ zucht Lina.

Het monster kijkt haar verdrietig aan en diep van binnen hoopt hij dat het plan lukt en dat in ieder geval zij er mee geholpen wordt. Hij zit al zo lang vast in het meer, eigenlijk weet hij niet eens meer hoe het was voordat de heks de betovering over hem uitsprak. Nee, als Lina maar wordt geholpen, piekert hij. Hij is ervan overtuigt dat zij hem niet zou negeren als hij haar later eens zou komen opzoeken.

Lina aait hem over zijn bol en fluistert: ‘Ik vertrouw je en zal mij verbergen en duimen dat het ons lukt.’

Het monster duikt de diepte in en in zijn maag voelt hij een zeurend hongergevoel opkomen. Hij weet dat de heks alle vissen in het meer gevangen houdt op een plek waar hij onmogelijk bij kan. Dat doet ze omdat zij hem wil dwingen om Lina te verschalken en plotseling begrijpt hij dat zij daar een goede rede voor moet hebben. Telkens duikt hij onder en komt evenzoveel keer weer naar de oppervlakte. Hij weet heel goed dat de heks hem in de gaten heeft en dat is ook de bedoeling.

Rustig zwemt hij weer naar de plek waar Lina zich verborgen houdt en zegt haar dat ze weer vanachter de rots vandaan mag komen.

‘Denk je dat het je gelukt is, kunnen we ons plan uitvoeren,’ vraagt Lina.

‘Ik weet het niet,’ antwoordt hij.

Plotseling verschijnt de heks en schreeuwt: ‘Ik weet heus wel wat jullie van plan zijn, maar dat gaat jullie niet lukken. Nee liefje, eens zal je toch eens moeten eten en dat voer ligt vlak voor je neus.’

‘Waarom doe je dit toch,’ vraagt het monster haar. ‘Je weet toch dat ik honger heb.’

‘Precies en daarom heb ik het lekkerste hapje voor je uitgekozen,’ antwoordt de heks.

‘Sorry Lina, ik heb echt reuzehonger en moet echt iets eten. Ik geef je nog één kans om te vluchten, maar lukt het je niet dan is het helaas te laat voor je.’

Lina bedenkt zich geen moment en duikt de diepte in. Het monster geeft haar een kleine voorsprong omdat hij heus wel weet dat hij veel sneller is dan zij. Dan duikt hij haar na en haalt haar al snel in. Met één hap heeft hij haar te pakken en vanaf de waterkant kijkt de heks glunderend toe en grijnst van oor tot oor.

Als het monster naar de oppervlakte zwemt kan ze haar hebzucht niet meer bedwingen en omarmt het monster. Ze spreekt de spreuk uit die het monster weer moet veranderen in zijn oude ik en hij voelt direct dat iets in hem veranderd. Snel proest hij Lina uit, die net als hij de verandering voelt en weer het vissersmeisje wordt die zij eens was.

De heks is woedend en probeert de betovering weer terug te draaien, maar net als zij de spreuk wil beëindigen wordt zij omringt door de vissen die zij in het meer gevangen had gehouden. Ze kijken haar dreigend aan en de heks voelt dat er een verandering gaat plaatsvinden.

Aan de kant verschijnt een prachtige verschijning die de heks streng toespreekt.

‘Stop, zo is het genoeg. Je hebt nu wel genoeg levens het leven zuur gemaakt. Ga en kom nooit meer terug, we willen je hier niet meer terugzien.’

De fee fladdert om de heks heen en mompelt een reeks onverstaanbare kreten uit. De heks weet best dat haar krachten niet zijn opgewassen tegen de krachten van de fee en plotseling breekt de zon door en vliegen tal van kleurige vogels boven en rondom het meer.

Er is nog één grote knal te horen en dan vliegt de heks met veel bombarie op haar bezem weg.

Het monster en Lina zwemmen naar de kant en nemen plaats voor het kleine vissershuisje.

Bewonderend kijken ze elkaar aan en voelen een enorme aantrekkingskracht.

De twee worden verliefd en al snel is deze zo sterk dat ze besluiten om te trouwen. De bruiloft is een groot feest en het hele dorp, dat nu met een gerust hart naar het meer komt, is uitgenodigd.

Na een paar maanden bezoeken Lina en haar prins het meer. Het meer dat nu vol nieuw leven is. Maar er is een probleem, het meer is namelijk veel te vol om al dat nieuwe leven in leven te houden.

‘We kunnen zo niet langer doorgaan, er moet iets gebeuren. Er is te weinig ruimte voor ons allemaal,’ vertelt een zalm aan de prins.’

 ‘Ik begrijp het en daarom ben ik hier. Ik kom mijn belofte na en zal jullie helpen. Nog even geduld en jullie kunnen gaan zwemmen waar jullie maar willen,’ antwoordt de prins.

De ingang, die door de heks werd afgesloten wordt door een baggerschip geopend en iedereen kijkt met veel plezier naar het schouwspel dat daar wordt verricht.

Eindelijk is het dan zover, de afsluiting is weer open en alle levende wezens kunnen weer de open zee in zwemmen.

Lina en haar prins genieten op de veranda van de ondergaande zon, maar dan horen ze plotseling een zachte stem. Het is de fee, die hen heeft geholpen en zij vraagt hen om een gunst.

‘Ik zou het erg fijn vinden als jullie het eerste meisje, dat jullie eens zullen krijgen, Merel zouden willen noemen. Dat is mijn naam en ik hoop dat jullie mij op deze manier willen eren.’

‘Dat willen wij heel graag doen en u hoeft daar niet eens zo lang op te wachten. Binnenkort worden wij ouders van een meisje en wij beloven u dat zij Merel zal heten,’ antwoordt Lina.

De fee kust hen beide en zweeft weg over het meer en terwijl de ondergaande zon een rode gloed over het meer verspreidt zingt Lina één van haar prachtige songs. En de prins…, ach…, die luistert naar de prachtige melodie en glimlacht zijn geliefde toe.